Na negen maanden trouw in dienst als verkoopster bij de Sacha in Gent, werd het tijd om afscheid te nemen. Zaterdag was mijn laatste werkdag en hebben we na het werk gezellig geborreld. Het voelde vreemd om te stoppen met iets wat ik bijna elke dag, de hele dag, deed. Heb een leuke tijd gehad met de collega’s en de winkel. Verkopen kon ik in het begin totaal niet, maar naarmate ik losser werd, ging het allemaal heel vlotjes. In het begin heb ik wat moeite gehad met het omgaan met lastige klanten, met het open doen van mijn mond, met op mijn streep staan, met het begroeten en aanspreken van vreemden en met het altijd vrolijk doen en lachen terwijl ik mij op sommige dagen helemaal niet zo voelde. Ik was een mietje.

Naast het lekker geld verdienen, ben ik door het werken ook een ander mens geworden. Het is anderen misschien niet opgevallen, maar zelf weet ik dat ik een positieve sprong heb gemaakt in het zelfvertrouwen.  En dit heeft voor een groot deel bijgedragen aan de beslissingen over wat ik ‘later’ wil doen en heb ik voor mezelf alles op een rijtje kunnen zetten. Dit jaar was zeker niet nutteloos geweest, maar juist leerzaam en rustig, waardoor ik alle tijd van de wereld had om na te denken. Door al die nadenk-tijd, heb ik ook nieuwe interesses gekregen, leuke dingen ontdekt en kan ik mezelf altijd bezighouden.

Intussen ben ik 21 jaar en begin ik pas aan een nieuwe studie. Dat is al een stuk ouder dan een gemiddelde student die  zijn/haar vwo-traject heeft doorlopen zoals het hoort. Maar het kan mij niet boeien. Het is uiteindelijk mijn beslissing geweest. Het is mijn leven zoals ik het heb ingericht. En vooral na dit jaar, heb ik er nog geen moment spijt van gehad. Het is totaal niet zonde om een jaartje voor jezelf te nemen na je middelbare school. Dit zeg ik uiteraard uit eigen ervaring. Er is nog geen moment in mijn leven geweest waarin ik zeker wist wat ik wilde, wat mijn interesses zijn en wat ik wil doen en zijn later, tot nu. Misschien zeg ik dat te snel en is het misschien wel een bevlieging omdat alles nog zo nieuw is. Maar voor mij voelt het oprecht echt, en daarom zal ik ook elke seconde van dat gevoel genieten. Morgen is voor morgen.

(via Eline)

Het is intussen 16 dagen geleden dat ik voor het laatst een niet-eens-zo-fatsoenlijke blogpost heb geschreven. Augustus was gewoon niet mijn maand. Mooi weer hebben we niet gehad. Ik had alleen het vooruitzicht dat ik elke dag elk weekend moest werken, waardoor ik al mijn inspiratie en goesting was verloren om te gaan bloggen of om überhaupt het online Social Networking te updaten. Dit hebben jullie waarschijnlijk ook op Twitter gemerkt. Ik die altijd zoveel te vertellen had, tot de meest onzinnige dingen. En ik moet toegeven dat ik het echt niet heb gemist. Er was zelfs een heel klein moment geweest waarbij ik het overwoog om er gewoon mee te stoppen en gewoon lekker verder te doen met mijn leven zonder het met de rest van de Nederlands sprekende wereld te delen. Maar ik besefte toch dat ik er soms behoefte aan heb om het gewoon allemaal te typen en leuke reacties daarop te krijgen. Als ik mijn stats mag geloven, zijn er voor mijn normen, toch een hoop mensen die mijn blog dagelijks bezoeken, wat betekent dat ze het ergens toch wel interessant vinden. En daarom blijf ik gewoon lekker bloggen. Voor mezelf en voor mijn trouwe bezoekers.

Hoe ik tot het besef ben gekomen om toch te blijven bloggen? Dat zal ik je vertellen. Dinsdag ben ik mij gaan inschrijven voor de opleiding: Bachelor in het onderwijs: Kleuteronderwijs (Ik zal later een blogpost schrijven over deze opleiding.). Twee uur later was ik nog niet ingeschreven, omdat de computer niet reageerde op de chip van mijn Belgische verblijfsvergunning. Toen de webregistratie gelukt was, moest ik alleen nog mijn diploma tonen en zou alles officieel zijn. Toen ik mijn Nederlandse VWO diploma toonde, werd er gezegd dat ik dit eerst moest laten gelijkstellen aan een Belgisch diploma, wat uiteraard niet op hetzelfde departement moest gebeuren. Dezelfde dag ben ik nog naar het hoofd-departement gegaan om het gelijk te laten stellen. De mevrouw bij wie ik moest zijn deed een beetje lastig over dat ik geen afspraak had, maar had mij uiteindelijk wel kunnen helpen.

Nu, anderhalve week later, ben ik door de regen gefietst om mij officieel in te schrijven. Het is allemaal gelukt en ik sta officieel ingeschreven voor de opleiding. Ik heb een hoop informatie en papieren gekregen die ik nog eens op het gemak moest doorlezen. De vakken lijken mij erg interessant. Ik sta te springen om met deze opleiding te beginnen, om lessen te volgen, om mijn creativiteit te uiten en om het toe te passen in de vele uren stages dat ik ga moeten lopen. Deze hele nieuwe ervaring zou ik dolgraag willen delen met jullie. En omdat dit strikt mijn persoonlijke weblog is, zal ik alles tot in de details delen.

Tijdens het inschrijven vandaag heeft iemand mijn interesse gewekt om de Academie voor Beeldende Kunsten te volgen.  Het is een deeltijdse opleiding (’s middags, ’s avonds & in het weekend), dus het is goed te combineren met een voltijdse opleiding. De opleiding duurt 4 jaar. Je kunt kiezen uit fotokunst, beeldhouwen, keramiek, tekenen,… Wat mij op het eerste gezicht het meest aanspreekt is de schilderkunst. Ik had ook eventjes naar fotokunst gekeken, maar ergens sprak de schilderkunst mij het meest aan. Ik denk omdat ik al heel lang met schilderen bezig ben. Soms actief, soms maanden niet. Maar het zit wel in mij en ik doe het nog steeds heel graag.

Ik sta nu nog harder en hoger te springen en rond te huppelen van blijdschap. Gewoon omdat ik voor het eerst in mijn leven echt nuttige en leuke plannen heb. Dit allemaal wil ik uiteraard met jullie delen!